زن جوانی در سالن فرودگاه منتظر پروازش بود. چون هنوز چند ساعت به پروازش باقي مانده بود، تصميم گرفت براي گذراندن وقت کتابي خريداري کند. او يک بسته بيسکوئيت نيز خريد و بر روي يک صندلي نشست و در آرامش شروع به خواندن کتاب کرد.

مردي در کنارش نشسته بود و داشت روزنامه مي‌خواند. وقتي که او نخستين بيسکوئيت را به دهان گذاشت، متوجه شد که مرد هم يک بيسکوئيت برداشت و خورد. او خيلي عصباني شد ولي چيزي نگفت. پيش خود فکر کرد : بهتر است ناراحت نشوم. شايد اشتباه کرده باشد.

ولي اين ماجرا تکرار شد. هر بار که او يک بيسکوئيت برمي‌داشت، آن مرد هم همين کار را مي‌کرد. اينکار او را حسابي عصباني کرده بود ولي نمي‌خواست واکنشي نشان دهد. وقتي که تنها يک بيسکوئيت باقي مانده بود، پيش خود فکر کرد : حالا ببينم اين مرد بي‌ادب چکار خواهد کرد؟ مرد آخرين بيسکوئيت را نصف کرد و نصفش ديگرش را خورد. اين ديگه خيلي پرروئي مي‌خواست! زن جوان حسابي عصباني شده بود.

در اين هنگام بلندگوي فرودگاه اعلام کرد که زمان سوار شدن به هواپيماست. آن زن کتابش را بست، چيزهايش را جمع و جور کرد و با نگاه تندي که به مرد انداخت از آنجا دور شد و به سمت دروازه اعلام شده رفت. وقتي داخل هواپيما روي صندلي‌اش نشست، دستش را داخل ساکش کرد تا عينکش را داخل ساک قرار دهد و ناگهان با کمال تعجب ديد که جعبه بيسکوئيتش آنجاست، باز نشده و دست نخورده!

خيلي شرمنده شد! از خودش بدش آمد ... يادش رفته بود که بيسکوئيتي که خريده بود را داخل ساکش گذاشته بود. آن مرد بيسکوئيت‌هايش را با او تقسيم کرده بود، بدون آن که عصباني و برآشفته شده باشد!  

سلام دوستان عزیز امیدوارام خوب باشین و سبز

ببخشین کتر میام نت باور کنین که دیگه حتی حوصله خودمم ندارم چه برسه ....

ممنون از همه اونایی که بیادم هستن و با کامنتاشون شادم می کنن

به امید ازادی ایران سبزمون

امروز بد ترین شب دنیا بود

البته ازین شبا زیاد بوده

کاشکی مرگ ادما دست خودشون قسم می خورم امشب خودمو می کشتم

از دست این زندگی بی خود

کی می گه خدا مهربونه ، کجاست ؟

اصلا کی خواست منو بیاره دنیا

همش کاره خداس فقط اونه که مقصره

اینجا یاد یه شعر می افتم که بزرگ رو دیوار اتاقم نوشتم

                                                       "من چیستم زاده ی یک شـــــــــــام لذت بار"

روح فروغ شاد

خدا اگه می بینی اگه می شنوی

اگه قادر به براورده کردن هستی

یا به زندگی من خاتمه بده یا درستش کن

همین!

مشت می کوبم بر در

پنجه می سایم بر پنجره ها

من دچار خفقانم ...

                               خفقان

من به تنگ آمدام از همه چیز

بگذارید هواری بزنم

                                 آی

آی ، با شما هستم در ها را باز کنید

من دنبال فضائی می گردم

لب بامی ...

سر کوهی ...

دل صحرایی ...

که در آنجا نفسی تازه کنم

می خواهم فریاد بلندی بکشم

که صدایم به شما هم برسد

من هوارم را سر خواهم داد ...

چاره ای درد مرا ، باید این داد کند

از شما خفته چند

چه کسی می آید با من فریاد کند؟؟؟

        نمی دانی

          این روزها چقدر به تو حسودی می کنم

                    اين روزها هرچقدر شليک می کنم خودم را

                                                                         به هيچ گلوله ای نمی خورم...

سلام دوستان از این که یه مدت نبودم متاسفم در گیر کنکور و انتخابات بودم...

چون وب من سیاسی نیست چیزی نمی نویسم فقط اینو به خودم واجب دونستم .

                                                                                                             به امید ایرانی سبز